reklama
Nadzieja jest nieodzowną integralną częścią ludzkiego życia

Nadzieja jest nieodzowną integralną częścią ludzkiego życia

Nadzieja jest nieodzowną integralną częścią ludzkiego życia. Mniej lub bardziej uświadomiona zawsze towarzyszyła jako fenomen egzystencji człowieka. Dla wielu z nas nadzieja, to po prostu nadzieja. Z drugiej strony jesteśmy świadomi, iż to dzięki niej jesteśmy w stanie realizować praktycznie wydające się niemożliwe cele. To ona pozwala nam przetrwać sytuacje kryzysowe. By rozwikłać tak zaistniały paradoks, badacze podjęli próbę psychologicznej analizy nadziei. Niestety w prezentowanej literaturze przedmiotu brakuje opracowań wpływu tego fenomenu, jakim jest nadzieja na proces zdrowienia w terapii uzależnień.

Na polu psychologii i medycyny po raz pierwszy zwrócono uwagę na nadzieję w latach 50-tych i 60-tych, kiedy to Karl Manninger (1959) wraz ze współpracownikami zdefiniował ją jako pozytywne oczekiwanie na zdobycie celu. Od tego momentu badacze rozszerzyli pole badań i zaczęli eksplorować nadzieję w różnych aspektach.kliknij tutaj

Webster's New World Dictionary (1959) definiuje nadzieję jako uczucie, iż stanie się to, co jest pożądane przez podmiot. Wśród osób, które w swych badaniach ujmowały nadzieję w kontekście uczuć byli Reykowski (1975) i Obayuwana (1982). Bucholz (1990) opisywał nadzieję jako energię, którą otrzymuje każdy rankiem wstając z łóżka. Natomiast Havel (1993) jako wewnętrzny duchowy stan, który generuje siły do działania.drivelan arvostelut

Najbardziej rozpowszechnionym poglądem jest ujęcie nadziei w kategorii oczekiwania. Roberto Zavalloni (1999) definiuje nadzieję jako oczekiwanie na wymarzony wynik lub reakcję na niekorzystny wynik wydarzenia mającego nastąpić w przyszłości.formexplode cena

Geneza nadziei coraz bardziej wskazuje na wielowymiarowość tej zmiennej, przejawiającej się w wielu sferach życia człowieka. Herth (1990) w swych badaniach wyodrębniłaforskolin cena

kategorie, które są źródłem nadziei, bądź mogą ją blokować. Są nimi: miłość rodziny i przyjaciół, duchowość/wiara, cele, pozytywne relacje z opiekunem/lekarzem (badanymi byli pacjenci szpitala), humor, osobiste właściwości jednostki, uskrzydlające wspomnienia. Natomiast Franciszek Futyma (1994) na podstawie zestawiania dostępnej mu literatury wyróżnił następujące źródła nadziei:kuidas saada kaalust alla

-          wrodzona wiara człowieka, iż przyszłość będzie lepsza od teraźniejszości;white express system

-          zdolność człowieka do antycypacji przyszłych stanów, zwłaszcza pożądanych; zdobywana przez człowieka wiedza uwiarygodnia jego przewidywania co do przyszłości, w ten sposób nabiera przekonania, że osiągnie zamierzony cel; ważną rolę odgrywają osobiste doświadczenia jednostki;

-          nastawienie do otaczającej rzeczywistości jako pochodna obrazu świata i samego siebie;

-          poczucie osobistego sprastwa;

Nadzieja w życiu człowieka pełni ważne funkcje regulacyjne. Nadzieja może nas motywować i ukierunkowywać nasze zachowanie na zrealizowanie zamierzonego celu. Ułatwia nam znoszenie trudnych sytuacji, dzięki właściwościom ochraniającym nadziei, człowiek potrafi znieść dolegliwości życiowe i skutecznie radzić sobie ze stresem. Nadzieja może być również ujmowana jako mechanizm obronny, ucieczka od przykrych stanów rzeczy, lub też tworzenie sobie powierzchownych, iluzorycznych nierealistycznych życzeń.

Ujęcie nadziei w kategoriach psychologicznych nie ogranicza się jedynie do teoretycznych założeń. Nadzieja posiada szerokie implikacje praktyczne, a w szczególności ważne miejsce zajmuje w psychoterapii kognitywno - behawioralnej.

Nadzieja jest konstruktem skupiającym się na myśleniu ukierunkowanym na cele. Zatem ta zmienna jest niezwykle ważna w terapii, gdzie indywidualny układ celów taki jak: czuć się lepiej, czy inne bardziej specyficzne odgrywają kluczową rolę. Frankl (1963) odniósł stan choroby do braku nadziei, a terapia miałaby polegać na jej leczeniu.

Psychoterapeuci zaczęli coraz bardziej uwzględniać ją jako jeden z aspektów terapii. To właśnie ona powoduje, że klient wierzy w rozwiązanie swojego problemu. Snyder i in. (2000, 2002) udowodnili, że na początku terapii, zanim zostaną rozpoczęte specyficzne strategie leczenia, podstawową siłą zmiany są oczekiwania klienta, że terapia zmieni jego życie. Odzwierciedla to komponent nadziei agency. Wzrost agency związany jest z pozytywnymi zmianami w pierwszej części terapii. W trakcie jej trwania klienci uczeni są nowych umiejętności jak również są poddawani testowaniu i podtrzymywaniu nabytych zdolności. Wymaga to rozwoju komponentu nadziei patways -generowania strategii osiągnięcia celu. Dlatego zatem ten element nadziei uwidacznia się znacząco w późniejszych fazach terapii. Wyniki ich badań potwierdzają hipotezę, iż wysoka nadzieją wiąże się z mniejszą ilością symptomów zaburzeń i lepszym funkcjonowaniem w trakcie terapii.

Bardzo często klient na początku terapii prezentuje terapeucie cel, który został zablokowany. Teoria nadziei pozwala na optymalną interwencję w przypadku frustracji potrzeb. Cechą terapii jest transformacja problemu klienta w dobrze zdefiniowane cele, które następnie wiązane są ze strategiami ich osiągnięcia (patways). W przypadku, kiedy cel jest trudny do osiągnięcia, zostaje on rozbity na podcele, które są prostsze w osiągnięciu. Nabywanie nowych umiejętności umożliwia osiągnięcie celu. Doświadczenie sukcesu zostaje zgeneralizowane i przeniesione na inne sfery życia w postaci ogólnego poczucia możliwości osiągnięcia celu (agency). Po zakończeniu terapii wielu klientów doświadcza nawrotów symptomów chorobowych. Zaletą tej terapii jest prewencja pociągająca za sobą ćwiczenie i podtrzymywanie nabytych umiejętności poza gabinetem terapeuty.

Warto jeszcze wspomnieć o innych technikach terapeutycznych wzbudzających poczucie nadziei, które wyrosły z praktyki klinicznej. Terapeuci wskazują, iż jednym ze sposobów oddziaływania może być wytwarzanie motywacji do pokonania przeszkód poprzez zachęcanie do wysiłku, mówienie, że pokonanie danej trudności leży w granicach możliwości danej osoby. Helm (2004) podkreśla walor świadomej rozmowy pacjenta z terapeutą na temat nadziei. Obok świadomej, werbalnej interakcji dynamiczna struktura nieświadomości pacjenta podczas terapii jest w stanie asymilować pewne emocje, obrazy, które wchodzą do umysłu jako wiedza ukryta i prowadzi do subtelnych zmian. W ten sposób nadzieja może być w sposób nieświadomy zaszczepiana pacjentowi. Innym sposobem wzbudzania nadziei jest podawanie przykładów z życia innych ludzi, którzy dzięki swej odwadze i wierze we własne możliwości skutecznie radzili sobie z trudnymi sytuacjami. Podkreślanie walorów osobistych pacjenta przyczynia się również do wzbudzenia w nich nadziei na radzenie sobie z trudnymi sytuacjami.

Ważnym elementem jest wskazanie na sieć wsparcia społecznego, na korzyści płynące z kontaktów społecznych. Snyder (1998) daje rozwojowe wskazówki psychoterapeutyczne, które umacniają nadzieję w różnych okresach życia. Uczenie się hierarchizacji celów pomaga nam ustalić ile wysiłku będzie wymagało zadanie. Snyder podkreśla rolę pozytywnego myślenia o sobie, myślenia o problemach jak o wyzwaniu. Nie należy zapominać, by korzystać z przeszłych doświadczeń, nie ograniczać się do jednego celu, tworzyć podcele, planować alternatywne rozwiązania i korzystać z zaplecza (np. przyjaciele)

Ujęcie depresji w kategoriach nadziei koncentruje się emocjonalnej odpowiedzi w związku z percepcją zysku lub straty. Jen Cheavens (2000) wskazuje, iż proces terapii depresji w kontekście nadziei, powinien koncentrować się na celach, które powinny być konkretne, dobrze pokierowane i rozbite na mniejsze podcele. Ludzie chorzy na depresję nie są w stanie oddzielić zagadnień w ich życiu i formułować jasnych celów. Należy zachęcać klienta do zbliżania się do celu i umacniać jego wewnątrzsterowność poprzez rozważanie jego indywidualnych potrzeb. Ma to na celu uniknięcie oczekiwania zewnętrznej nagrody, która może powodować symptomy depresji.

Ludzie z wysokim poziomem nadziei mają tendencję do zapamiętywania pozytywnych informacji. Pozytywne mówienie do siebie podnosi poziom energii i nastrój. Terapeuta odwołuje się do obecnych lub przeszłych rozwiązań, które stosował klient, uczy go nowych umiejętności i stwarza, buduje doświadczenia wewnątrz sesji, które pacjent przechodzi i rozwiązuje. Prowadzi to do doświadczania sukcesu.

Opieka lekarska zajmuje najważniejszą pozycję w generowaniu nadziei, lub też beznadziejności. Poświęcanie niewielkiej ilości uwagi pacjentom i ich potrzebom może wzbudzać w nich nadzieje. Jednakże postawa apatyczna ze strony personelu medycznego może rodzić poczucie beznadziejności u pacjenta. McGee (1984) skonstruował model nadziei, dzieląc go na 6 typów osobowości w zależności od strategii radzenia sobie z trudnościami. Ten model przedstawia nadzieję jako integralną część interwencji kryzysowej i borykania się z trudnościami. Te osoby, które nie są pełne nadziei od urodzenia, są kruche i bojaźliwe, potrzebują innych, by zaszczepili w nich nadzieję. Nadzieja może zostać wygenerowana u osoby poprzez to, iż doświadcza opieki z naszej strony. Osiągane jest to nie tylko poprzez rozmowę, lecz bardzo istotny jest komponent behawioralny postawy. Wymaga to dynamicznej kontaktu pielęgniarki z pacjentem, empatycznego dzielenia sytuacji pacjenta. Będąc obecna przy pacjencie i służąc mu swą wiedzą i umiejętnościami pielęgniarka wytwarza atmosferę komfortu i wsparcia dla niego samego jak dla jego rodziny, uwalniając ich emocjonalne strapienie. Terminalna choroba często rozpatrywana jest jako beznadziejna sytuacja. Jednakże stając twarzą w twarz z taką sytuacją, nadzieja może być nastawiona na to, co można jeszcze osiągnąć, aniżeli na to, co nie jest już możliwe.

Woda termalna

Woda termalna

Wody termalne od dawna stosowane były w uzdrowiskach, za względu na zbawienny wpływ na...

Najpopularniejsze
Dziecko oceniane

Dziecko oceniane

Uczniowie codziennie doświadczają stresu, bo: nauczyciel nie docenił ich wysiłku i...

Logowanie

Logowanie

Logowanie do Twojego konta Expekt, to nic innego jak wprowadzenie odpowiednich danych w...

Letnia dieta

Letnia dieta

Polskie lato niestety nie trwa długo, zmiany klimatyczne oferują nam krótki okres...